Zooi, bende en troep: een verhaal over de laatste dagen voor vertrek

De afgelopen weken stonden bol van drukte, in het bijzonder scriptiedrukte. Met veel zweet, mentale inspanning en een ernstige aanslag op mijn sociale netwerk is het gelukt. Twee weken te laat voor mijn eerste planning, maar twee dagen eerder dan mijn aangepaste planning is de eerste versie van de scriptie toch ingeleverd. Nu is er weer tijd, maar nog steeds niet genoeg. Tijd om in te pakken, maar ook tijd om lijstjes bij te houden met wat er nog gekocht en gedaan moet worden. Daar komt ook bij dat sommige spullen misplaats worden.

'Waar is toch die wereldstekker gebleven?'.

Met stofdoek in de hand begin je een deel van je kasten uit te ruimen. Je komt dingen tegen die je al lang geleden vergeten was en je komt zoveel zooi tegen dat je je überhaupt afvraagt waarom je ooit gezegd heb dat je eigenlijk heel weinig spullen en kleding hebt. Je schaamt je even diep voor je verwende Westerse levensstijl, maar besluit toch verder te gaan, want het moet. Er is teveel, je hebt geen idee wat er mee moet. Langzaam worden er stapeltjes gebouwd van kleren; t-shirts, broeken, sokken, boxers, toiletspullen. Al haastende nog een shirt strijken en daarna direct in je tas doen. De shampoo, zonnebrandcreme, tandpasta, lenzen, lenzenvloeistof verzamel je. Alles op de grond. Waar is de rest? Wat moet er nog meer mee? Waar is mijn zonnebril? Waar is dat handige pakschema? Het doel van de grote schoonmaak -om weer overzicht te krijgen- slaat z'n plank volledig mis. Het is een grotere bende dan eerst en je kan niks meer vinden.

'Waar is die nou toch wereldstekker? Als ik twee maanden in de USA wil overleven moet ik op z'n minst mijn camera en telefoon kunnen opladen!'

Langzamerhand verdwijnen spullen in dozen en tassen. Tot grote verbazing blijk je eigenlijk meer shirts, broeken en boxers -ja, zelfs de laatste- mee te willen nemen dan er in de tas past of dat qua bagagegewicht toegestaan is. Het proces van selectie is begonnen. Kleding wordt op bed uitgeplitst op 'favoriet', 'leuk, maar niet vaak gedragen' en 'misschien toch niet'. De overzichtelijkheid van het sorteerproces per kleding verdwijnt en wordt weer een warboel van scheve stapels kleren op bed. Snel loop je nog naar de kast om te kijken of je niks vergeten bent. Nee. Nee, echt niet. Je hebt alles en je bent er zeker van dat dit meegaat. Toch loop je nog even terug. Echt alles? Ja. Je draait je om en hoort een zacht gezoem. Je telefoon? Je telefoon! De chaos van overzichtelijkheid heeft je laatste sociale levenslijn bedolven. Je draait je om, loopt een paar keer door je kamer en gaat pontificaal onderuit, met als spreekwoordelijke ridder op het witte paard, je bed gehuld in wit beddengoed. Je draait je om en verwondert je waar je over viel.

'Ah, daar is die wereldstekker'