Een dag uit het leven van een backpacker

Het gewicht van je backpack rust op je heupen, de banden van je tas schuren over je schouders. Je voelt hoe je schouders verder naar achtergetrokken worden, terwijl je zelf iets voorover leunt omdat je anders achterover valt. Je slentert voort en sleept je ene slippertje voor de ander. Met bezwete rug stommel je je nieuwe hostel binnen en kijkt lichtelijk vermoeid om je heen. Je voelt je gaar en moe van je reis naar deze stad toe. Je backpack en daypack gooi je op de grond. Je lichaam ademt weer.

'How can I help you?'

Inchecken is het feest van de eerste dag. Je hebt geen idee waar je bent beland, omdat je je hostel geboekt hebt via een website waar je als een malle digitale plaatjes hebt gekeken (en stiekem ook wel lichtelijk enthousiast bent geworden). De plaatjes zijn veelbelovend en de prijs is redelijk, je boekt. Je hoopt op het beste en met die gedachte kijk je ook zo vriendelijk mogelijk naar het lichtelijk verveelde baliepersoneel.

'Here you go, your key'

De kamerdeur kraakt en je zet je eerste stap naar binnen. Het voelt alsof je ouders je kamer opnieuw hebben ingericht met tweedehands spullen en je je serieus afvraagt of het wel leuk zal zijn. Kraakt het bed? Is het matras fijn? Is de kamer groot? Zijn er lockers? Wanneer dat allemaal gecheckt is realiseer je je pas dat je ook kamergenoten hebt. Jeetje, hoe zijn die? Snurken ze? Maken ze een bende van je nieuwe kamer? Stinken ze? Zoveel vragen, zoveel antwoorden. De antwoorden krijg je vaak 's nachts pas als ze dronken de kamer binnen vallen ;)

Op ontdekkingstocht!

Ook al ben je al 'in' de stad geweest, nu mag je echt. Met de zon in je gezicht, stap je naar buiten en ga je op zoek naar het openbaar vervoer: 'richting het centrum!'. De stad is nieuw, de mensen zijn nieuw, alles is nieuw. Je mag (en wil!) het allemaal weer heerlijk ontdekken. De gebouwen bekijken, de sfeer proeven (en ook het Amerikaanse eten). In de avond kruip je voldaan je bed in. Je hoofd gevuld met mooie, toffe en leuke gedachten, ervaringen en gevoelens die je die dag hebt opgedaan. Je realiseert je 'how lucky you actually are' en denkt 'reizen is tof'.

Two Faced Washington?

'Hoe was het? Vertel meer! Hoe is het daar? Wat is het voor een stad?'

Iemand anders uit te leggen hoe een door jou bezochte stad is, is lastig. Dat zal waarschijnlijk voor iedere stad opgaan die je probeert te beschrijven. Je probeert het zo goed mogelijk, maar blijft veelal met dat knagende 'ik kan het gewoon niet goed omschrijven' gevoel zitten en dat terwijl je de stad zelf geweldig vond. Aan de ene kant kan je het fysieke aspect van de stad beschrijven. Waar ligt het geografisch, hoe is het opgezet, wat is de bouwstijl? Dat an sich is goed te doen. Aan de andere kant probeer je de sfeer, the vibe of het gevoel weergeven. Hoe voelt het om in een stad te zijn en wat ligt er precies ten grondslag aan dat gevoel. Dat is vaak veel lastiger.

Fysiek gezien ligt DC ingeklemd tussen de staten Maryland en Virginia aan de oostkust van de Verenigde Staten en heeft het "geluk" gehad dat het vrijwel in z'n geheel ontworpen is. Gevolg hiervan is dat vrijwel alle 'sights', waarvan allen politiek en sommige deels herdenkings, in elkaars nabijheid liggen. Althans, dichtbij genoeg om er een hele dag over te doen om ze af te lopen. Je kan als het ware je 'sights' bij elkaar shoppen. Het is daarom misschien niet eens zo verwonderlijk dat dit gebied 'The Mall' wordt genoemd.

'All you can ea... see'

Naast het feit dat een groot deel van Washington in essentie één groot museum is (bestaande uit musea) is het de politieke stad. Beter gezegd, de politieke en hoofdstad. Hier wordt nationaal beleid gemaakt en hier zijn veranderingen voor de ene partij teken van achteruitgang en voor de ander van vooruitgang. Welke partij je voorkeur heeft is mij om het even, zo lang het maar de democratische is. Hier, net als bij vrijwel ieder ander politiek centrum, zie je dat het een typische werkstad is waarvan hier op een gewone werkdag de populatie (naar ongeveer 1,2 miljoen). Op niet werkdagen en na werktijden is de stad relatief leeg. Zo leeg dat het gebied dat ‘downtown’ genoemd wordt, letterlijk leeg was op zondag. Er is echter één persoon die hier vrijwel altijd is: the president.

‘The presidency: a glorious burden’

De vraag waar je dan nog mee blijft zitten is de sfeer die de stad uitstraalt. Zoals iedere andere Amerikaanse stad is het groots. Grootse monumenten en grote werkgebouwen. In het politieke midden zijn alle straten er mee gevuld. In het stadsdeel waar wij zaten (Dupont Circle) bestaat de stad uit met oude stenen rijtjeshuizen gevulde straten met hier en daar een straat met barretjes en eetzaakjes. Op dat soort plaatsen bruist het (wel) van gezelligheid en is er van eindmiddag tot beginnacht altijd wel iets te doen. Het centrum is met haar rechthoekige vormen, zakelijk geklede lui en grote straten een stuk minder uitnodigend. De gezelligheid moet je in deze stad echt opzoeken en dat kan misschien moeilijker zijn dan andere steden. Je bent tenslotte verblind door alle indrukwekkende 'sights'. Echter, als je het eenmaal gevonden hebt, dan voelt het goed en is DC net zo'n chille stad als ieder ander =)

Without struggle, there is no progress