Freaks & Icons

Twee dagen vliegen voorbij. Twee hele vrolijke, ´trotse´ dagen. Een stad vol met regenboogvlaggen en opgewekte mensen. Alhoewel we onze trip met opzet geboekt hadden om bij dit event te zijn, had ik niet verwacht dat het zo groots zou zijn. Het is vergelijkbaar met Nederland in het opzicht dat het event een paar dagen beslaat. Echter, hier hebben ze verschillende ´marches´, een dyke marche en transgender en op zondagochtend (Ja, echt waar, de ochtend) de gay pride parade. Eén lange optocht van potten, poten en twijfelaars. De mensen in de parade zelf zijn uitbundig en laten zich horen, maar ook de massa langs de kant doet dat. Het is als het ware één grote reclame-optocht om meer rechten te krijgen, in de hoop dat de ‘freaks’ van vandaag de iconen van morgen zullen zijn.

‘Harvey Milk would have been proud’

Nadat we het feestgevoel verder hadden voorgezet op civic centre en daar met verschillende kleurrijke –soms naakte– figuren op de foto zijn geweest, besloten we in stijl met ons ‘smart Dutch thinking’, in het hostel een maaltijd te koken voor ons drie (Bernice, Rob en ik). Na een studentikoos pastaatje zijn we richting het Castro (lees: gay) District gegaan. Het halve district was autovrij gemaakt voor een gigantische ‘street party’. Waar we in Nederland in Amsterdam een straat hebben, gebruiken ze hier een hele wijk. Alhoewel het belacheljk groot is, kon je nog wel makkelijk lopen. Gelukkig maar, want met een bende gillende nichten wil je ook een ruzie krijgen ;) Verder was al snel duidelijk dat de ‘pride’ van de dag was meegenomen naar de avond en hier was een grote hoeveelheid alcohol aan tegevoegd, wat voor een aantal mensen nadelig heeft uitgepakt.

‘San Francisco Chronicle: Four people shot and critically injured during gay pride weekend’

De twee dagen daarna stonden vooral in het teken van planning (van hoe de reis verder zou gaan), afscheid van onze nieuwe vriend Rob, en verdere ontspanning (met name door wandelen door de stad). Blijkbaar zijn we ontspannen toeristisch dat de Amerikanen ons er zo uit kunnen plukken. We werden die maandag in het park aangesproken door een Amerikaan, die direct zijn halve levensverhaal vertelde over het ontmoeten van onze koningin. De Amerikaanse vrouw die daarbij stond vertelde ons enthousiast dat ze van Nederlandse afkomst was, maar dat ze geadopteerd was. Het lijkt typisch Amerikaans om altijd iets te zeggen over het land van je gesprekspartner, ook al is het niet zo zinnig. Ik kon het deze keer dan ook niet laten om het af te kappen met ‘What a great story!’.

‘The end’