24 uur: 1 reisverhaal

Stel je voor je zit in het buitenland of je zit buiten je eigen land in een land dat zo groot is, dat je het eigenlijk moeilijk kan bevatten. Er is meer te zien dan Kinderdijk, hunebedden en de grachten van Amsterdam, maar toch heb je geen idee waar je heen moet of heen wilt. Het klimaat is zo divers dat -is je wilt- je zelfs nog zou kunnen skiën in de zomer. Je kan er natuurlijk ook voor kiezen om je huid eraf te laten knisperen op een (sub)tropisch strand. Alles kan (voor zover je bankrekening toelaat), alles mag (voor zover de wet toelaat), maar toch weet je het niet. De overvloed aan keuzes zorgt er waarschijnlijk voor dat je geen idee meer hebt wat je wilt.

Ik weet het niet, ik weet het niet, ik weet het niet, ik weet het niet, IK WEET HET NIET!

Nadat je figuurlijk gestrand bent op het eiland der besluiteloosheid, besluit je in de ochtend een ticket, een auto en een hostel te boeken. Uiteraard niet naar iets dichtbij. Nee, zo ver weg mogelijk. De andere kant van het land leek ons de beste optie: Miami. Een 24 uur durende reis, waarvan één vliegreis bestaande uit twee vluchten (1 first class en 1 coach) en lang wachten op de overstap luchthaven. Aangekomen in Orlando (FL) bleek dat onze autohuur niet doorgegaan was omdat onze creditcards over hun limiet zaten. Veel gedoe en veel gepraat later (Amerikanen bij autoverhuur bedrijven blijken ook niet de meest competente) hadden we wel een auto gekregen van het verhuurbedrijf, maar deze was niet betaald (aldus onze boeker).

Als we hier nu wegrijden, zijn we dan dieven?

Half 12 geland en half 5 gingen we dan pas eindelijk weg met onze auto. Grote redder in het verhaal was mijn vader, wiens creditcard we konden gebruiken om de auto te huren. Met ons nieuwe auto –die ik liefkozend ‘gruwel’ noem- vertrokken we. In vergelijking met ons vorige auto ‘monster’, is deze een stuk slechter: geen cruise controle en geen automatische ramen. Gelukkig hadden we de Lady GaGa deluxe CD gekocht voor ons entertainment. Alle radiozenders draaien hier namelijk de hele dag dezelfde 15 nummers. Onze nieuwe Engelstalige GPS (Tracey i.p.v. Truus) was onze gids door dit nieuwe deel van het land. Na een nieuwe 5 uur kwamen we op plaats van bestemming… dachten we. Tracey had ons gestuurd naar Washington Drive, Miami. Blijkbaar is er hier een significant verschil tussen Miami en Miami Beach. Kortom, nog 20 extra minuten voordat we er waren.

Rah, rah, ah, ah, ah. Roma, roma, ma. Gaga, ooh, la, la. Want your bad romance

Aangekomen doken we de hostel bar in (welke voor een hostel echt super chill is). De eerste slok Corona voelt dan ook als een ‘Thankgodwearetherefinally!’ en de muziek als ‘Omgwatfijnomeensgeenamerikaanseradiotroeptehoren!’. We zijn er. We zijn er en voorlopig gaan we nog niet weg. Deze week is door ons dan ook officieus gebombardeerd als relax week: genieten van de zon, genieten van de rust, genieten van het strand.

We’re in Miami, Bitch!